Zelfs na bijna een jaar is dat gevoel bij Nienke Fust niet veranderd. “Het is geen: ik moet weer. Ik heb er gewoon iedere dag zin in.” Voor haar was dat al in de eerste week de bevestiging dat ze de juiste keuze had gemaakt.

Op haar 21e werkt Nienke inmiddels aan haar derde opdracht in de kinderopvang. Via Bender leert ze verschillende organisaties, werkwijzen, collega’s en groepen kennen. Juist die afwisseling trok haar aan het begin van haar loopbaan aan. Ze wilde nog niet meteen beslissen waar ze jarenlang zou blijven, maar eerst ontdekken wat er allemaal mogelijk is. “Iedere kinderopvang werkt anders. Ik vind het leuk om op verschillende plekken te kijken en zo te ontdekken wat bij mij past en wat ik belangrijk vind.”

Ontdekken waar je op je plek bent

Werken met kinderen was voor Nienke altijd vanzelfsprekend. Als kind hielp ze al bij de kleuters op school en was ze altijd in de weer met haar neefjes. “Ik weet eigenlijk niet beter van mezelf dan dat ik altijd met kinderen bezig ben geweest.”

Na haar opleiding tot onderwijsassistent kon ze tijdelijk blijven werken op haar stageplek. Toen ze daar boventallig werd en vacatures voor onderwijsassistent schaars waren, zocht ze verder in de kinderopvang. Met haar diploma kon zij ook in de kinderopvang aan de slag. Zo kwam ze bij Bender terecht. Detachering in de kinderopvang kende ze nauwelijks, en juist dat maakte haar nieuwsgierig.

Ze sprak ook met organisaties over een vaste plek op een groep, maar wilde liever eerst verschillende organisaties leren kennen. “Als ik meteen ergens vast was gaan werken, had ik de mogelijkheid om in veel keukens te kijken veel minder gehad.” Ze koos voor Bender. “Ik dacht gewoon: ik ga het proberen en ik zie het wel.”

Na een uitgebreide onboarding stond haar eerste opdracht al snel klaar. “Ik vond het natuurlijk spannend. Je begint bij een organisatie waar je niemand kent en op een opdracht die nieuw voor je is. Toch beviel het meteen heel goed.”

Ruimte om kind te zijn 

Wat Nienke zo mooi vindt aan kinderen? Hun eerlijkheid, fantasie en open blik. “De hele wereld ligt nog aan hun voeten. Laatst speelden de kinderen buiten met een tuinslang en bedachten ze dat ze brandweermannen in de woestijn waren. Die fantasie vind ik geweldig.”

Nienke geeft die fantasie graag de ruimte en laat kinderen zelf ontdekken waar hun spel hen brengt. “Ik laat ze lekker hun gang gaan en probeer ze niet in een hokje te duwen. Als een kind zegt dat het een prinses wil worden, ga ik daarin mee. Je hoeft een kind nog helemaal niet te vertellen wat volgens volwassenen wel of niet realistisch is.” Die ruimte hoort voor haar bij een veilige kinderopvang. “Kinderen moeten volledig zichzelf kunnen zijn, ook wanneer ze moe, verdrietig of prikkelbaar zijn. Iedereen heeft weleens zijn dag niet. Een kind ook. Het is belangrijk dat kinderen niet door een blik of opmerking het gevoel krijgen dat een bepaalde kant van hen er niet mag zijn.”

Aandacht voor ieder kind 

Wie denkt dat werken in de kinderopvang vooral bestaat uit gezellig spelen, vergist zich volgens Nienke behoorlijk. Spelen vormt vanzelfsprekend een belangrijk onderdeel van de dag. Ondertussen observeert ze voortdurend wat kinderen doen, hoe zij reageren en of hun ontwikkeling goed verloopt. “Je bent de hele dag aan het opletten. Hoe doet een kind iets? Gaat het goed mee in de ontwikkeling? Hoe zit het vandaag in zijn vel? Je staat eigenlijk de hele dag aan.”

Op een eerdere opdracht werkte Nienke bijvoorbeeld met kinderen vanaf drieënhalf jaar die zich voorbereidden op de basisschool. Met activiteiten rond kleuren, emoties en gedrag hielp ze hen bij die volgende stap. Ook het contact met ouders vraagt aandacht. Wanneer een kind huilend wordt gebracht, kijkt Nienke eerst wat er nodig is. Heeft het slecht geslapen? Voelt het zich niet fit? Is ook de ouder zichtbaar geraakt door het afscheid?

Ze neemt eerst de tijd voor een korte overdracht en laat ouder en kind rustig afscheid nemen. Daarna zwaait ze samen met het kind bij het raam en zoekt ze iets om de aandacht te verleggen: een boekje lezen, spelen in het keukentje of met de auto’s. Meestal is het verdriet dan snel weer over. “Als alle kinderen aan het einde van de dag met een lach en vol verhalen naar huis gaan, heb ik een fijne dag gehad.”

Zelf bepalen wanneer het tijd is voor iets nieuws 

In bijna een jaar tijd werkte Nienke op twee verschillende opdrachten. Eén daarvan duurde zeven maanden waardoor ze langere tijd op een vaste groep stond en ze de kinderen, ouders en collega’s goed leerde kennen. Toen haar werd gevraagd of ze wilde blijven, besloot ze toch verder te kijken. “Ik had met een reden voor detachering gekozen. Anders had ik net zo goed bij een kinderopvang bij mij in de buurt kunnen gaan werken. Na zeven maanden vond ik het tijd om weer te ontdekken wat er nog meer was.”

Juist daardoor ervaart ze veel regie over haar loopbaan. Ze kan aangeven wanneer een opdracht goed bij haar past en ook eerlijk zeggen wanneer ze behoefte heeft aan een andere omgeving. Zo werd haar onlangs gevraagd of ze naar haar vorige opdracht wilde terugkeren. Nienke legde uit waarom zij daar liever niet opnieuw begon. Daar werd naar geluisterd. Terwijl Nienke haar huidige opdracht afrondt, zoekt Bender naar een nieuwe plek die beter bij haar past.

Zelf hoeft ze niet voortdurend vacatures af te speuren of organisaties te benaderen. “Er wordt voor je gezocht. Het moet natuurlijk wel een passende opdracht zijn en jij moet bij het profiel passen. Ik vind het prettig dat dit niet alleen op mijn eigen schouders ligt.”

Afscheid dat iets zichtbaar maakt 

De afwisseling waar Nienke bewust voor kiest, heeft ook een keerzijde. Ze bouwt een band op met kinderen, ouders en collega’s en weet dat er uiteindelijk een afscheid volgt. Vooral bij een korte opdracht van drie maanden komt dat moment snel. “Je bent net gewend, de kinderen kennen je en dan ga je alweer weg. Dat vind ik het lastigste aan detachering.”

Toch leverde juist zo’n afscheid een van haar dierbaarste herinneringen op. Op haar laatste dag bij de langere opdracht kwamen verschillende ouders naar haar toe met cadeautjes en persoonlijke bedankjes. “Ouders spreken niet iedere dag uit hoe dankbaar ze zijn voor je werk. Bij mijn afscheid hoorde ik hoeveel ik voor hen en hun kinderen had betekend. Een ouder zei zelfs tegen mij: als jij hier niet was komen werken, had de opvanggroep vaker dicht gemoeten.” Dan merk je ineens wat je in zo’n periode hebt bijgedragen.”

Een vriendin aan de opdracht overhouden 

Aan diezelfde opdracht hield Nienke nog iets anders over: haar vriendschap met Silvanne. Tijdens een van haar eerste werkdagen stelden de twee zich aan elkaar voor. Toen Nienke vertelde dat ze via Bender werkte, bleek Silvanne daar ook te werken. Ze bleken zelfs dezelfde manager te hebben. Tijdens gezamenlijke pauzes leerden ze elkaar steeds beter kennen. Uiteindelijk spraken ze ook buiten het werk af en groeide hun contact uit tot een hechte vriendschap. “We werken allebei in de kinderopvang en zijn met hetzelfde doel bij Bender begonnen. Dus we hadden meteen iets om over te praten.”

Silvanne bleef bij de gezamenlijke opdrachtgever, terwijl Nienke bewust verderging. Aan hun vriendschap veranderde dat niets. Ze bespreken nog steeds hun opdrachten, opleidingen en keuzes. “Als ik ergens tegenaan loop, kan ik haar makkelijk bellen of appen. Misschien heeft Silvanne wel het antwoord dat ik zoek. Zij begrijpt het werk en detachering, omdat ze het zelf ook meemaakt.”

Groeien terwijl ze blijft ontdekken 

Naast de ervaring die ze tijdens haar opdrachten opdoet, wil Nienke zich ook verder ontwikkelen in haar vak. Via Bender is ze begonnen met een VVE-opleiding, waarmee ze meer leert over de ontwikkeling en begeleiding van jonge kinderen.

Bij vriendinnen die eveneens in de kinderopvang werken, ziet ze dat zulke ontwikkelmogelijkheden minder vanzelfsprekend worden aangeboden. “Ik vind het leuk dat ik binnen Bender meteen kan groeien in wat ik doe.”

Binnenkort wacht opnieuw een andere opdracht. Waar precies, weet Nienke nog niet. In het begin vond ze die onzekerheid soms lastig. Inmiddels weet ze dat dit bij detachering hoort en vertrouwt ze erop dat Bender een passende plek voor haar vindt. Tot die tijd blijft haar uitgangspunt hetzelfde als op haar allereerste dag: ervoor gaan en ervaren wat er op haar pad verschijnt.