Vijf jaar geleden verruilde Dunja Brouwers, na ruim 23 jaar bij verschillende gemeenten, haar vertrouwde werkomgeving voor detachering. Een stap waar collega's verbaasd op reageerden. Zou ze het werken voor één gemeente niet missen? "Die vraag krijg ik nog steeds weleens. Maar inmiddels moet ik daar vooral om lachen." Zeven opdrachten later weet ze namelijk zeker dat ze destijds de juiste stap zette. Sterker nog: doordat geen opdracht hetzelfde is, voelt haar werk na vijf jaar nog altijd als een ontdekkingstocht. Iedere nieuwe gemeente, ieder nieuw beleidsterrein en iedere nieuwe doelgroep brengen haar weer nieuwe inzichten.
"Ik ben voorlopig nog lang niet uitgeleerd.” Van leidinggeven naar opnieuw beginnen Voordat Dunja bij Bender begon, werkte ze bij verschillende gemeenten. Ze vervulde leidinggevende en coördinerende functies en bouwde veel ervaring op binnen de gemeentelijke organisatie. Toch begon er iets te kriebelen.
"Rond de coronaperiode dacht ik: hoe wil ik mijn loopbaan eigenlijk verder vormgeven? Ik had het gevoel dat ik klaar was met de rol die ik had. Nog een andere gemeente zou me waarschijnlijk hetzelfde brengen. Ik wilde iets anders proberen, dichter op de inhoud van het sociaal domein.” Dat betekende niet dat de stap naar detachering vanzelfsprekend was. Integendeel. Omdat ze niet over één nacht ijs wilde gaan, nam ze bewust de tijd om te onderzoeken of Bender echt bij haar paste. Toen een recruiter via LinkedIn contact opnam, besloot ze eerst de organisatie goed te leren kennen.
"Ik wilde detachering wel blijven proberen, maar ik wilde ook zeker weten dat dít de organisatie was die bij mij paste." Ze bezocht het kantoor, voerde meerdere gesprekken en nam bewust de tijd om de sfeer te proeven.
"Ik wilde weten: maken ze straks ook waar wat ze nu vertellen?" Na de eerste opdrachten verdwenen haar twijfels.
"En op een gegeven moment dacht ik: dit gaat gewoon goed komen. Ze maken echt waar wat ze beloven." Iedere opdracht brengt weer iets nieuws Inmiddels werkt Dunja aan haar zevende opdracht. Op dit moment houdt ze zich bij de
gemeente Landgraaf bezig met de opvang van ontheemde Oekraïners. Daarvoor werkte ze onder meer aan maatschappelijke opvang, subsidiebeleid, kunst en cultuur en andere vraagstukken binnen het sociaal domein. Die afwisseling geeft haar energie. Iedere keer als ze denkt dat ze de meest interessante hoek van het sociaal domein wel heeft gezien, dient de volgende uitdaging zich weer aan.
"Ik ontdek steeds weer een ander stukje van het sociaal domein waarvan ik denk: hé, dit vind ik ook interessant.” Dat had ze vooraf eigenlijk niet zien aankomen.
"Ik dacht dat ik gewoon iets anders wilde proberen. Maar ik had nooit gedacht dat ik detachering zó leuk zou vinden. Doordat iedere opdracht anders is, blijf ik mezelf ontwikkelen." Waar anderen misschien opzien tegen steeds opnieuw beginnen, kijkt Dunja er vooral naar uit.
"Nieuwe collega's. Nieuwe systemen. Nieuwe werkwijzen. Elke opdracht en elke organisatie vraagt iets anders. Je kunt nooit denken dat je bedje gespreid is. Je moet je telkens opnieuw aanpassen. Wat verwacht deze organisatie van mij? Hoe willen ze dat ik mijn werk doe? Je kunt niet simpelweg kopiëren wat je ergens anders hebt gedaan. Dat houdt me scherp.” Kost dat veel energie? Zeker, zegt ze eerlijk.
“Maar wel positieve energie. Ik begin iedere keer weer met een frisse start. Dat maakt het juist leuk.” Het sociaal domein blijft me verrassen Wat Dunja misschien nog wel het mooiste vindt, is dat haar werk ertoe doet. Hoewel ze zelf niet direct hulp verleent, heeft goed beleid invloed op het dagelijks leven van mensen.
"Ik werk niet in de hulpverlening. Ik zie de mensen niet dagelijks. Maar met goed beleid kun je wel degelijk iets betekenen.” Daarom voelt het sociaal domein voor haar als de juiste plek. De verschillende doelgroepen waarmee ze de afgelopen jaren werkte, hebben haar blik veranderd en ervoor gezorgd dat ze niet alleen vakinhoudelijk is gegroeid.
"Ik heb ook bij burgerzaken gewerkt. Dan stuur je een team aan dat paspoorten uitgeeft. Belangrijk werk natuurlijk, maar ik haal veel meer voldoening uit onderwerpen als maatschappelijke opvang, jeugd of de opvang van Oekraïense vluchtelingen. Dan heb ik echt het gevoel dat ik ergens aan bijdraag." 
Door de opdrachten die ze de afgelopen jaren uitvoerde, leerde ze de verhalen achter maatschappelijke vraagstukken beter kennen. Dat veranderde ook haar eigen kijk op de wereld.
"Ik ben er empathischer door geworden. Je beseft hoe goed wij het hier eigenlijk hebben. Als ik nu een dakloze zie of mensen hoor oordelen over vluchtelingen, denk ik al snel: ga niet te kort door de bocht. Je kent het verhaal achter de persoon niet.” Die bredere blik neemt ze overal mee naartoe. Waar ze vroeger één manier van werken kende, stapt ze nu zonder aannames een nieuwe organisatie binnen.
“Ik probeer nooit met een vooroordeel ergens te beginnen. Natuurlijk neem je je ervaring mee, maar ik wil eerst begrijpen hoe een organisatie werkt, hoe mensen samenwerken, wat er speelt en waarom bepaalde keuzes zijn gemaakt.” Pas daarna brengt ze haar eigen ervaring in.
"Je kunt niet simpelweg kopiëren wat ergens anders werkte. Iedere organisatie vraagt iets anders van je.” Vertrouwen werkt voor mij beter dan controle Minstens zo belangrijk als de opdrachten zelf, vindt Dunja de manier waarop ze begeleid wordt.
"Geef mij vertrouwen en ruimte. Stuur me gerust bij als dat nodig is, maar ga me niet voortdurend vertellen hoe ik iets moet doen. Dan klap ik dicht.” Precies die ruimte vindt ze bij Bender.
"Mijn regiomanager André kent mij inmiddels door en door. We werken al vijf jaar samen. We bespreken welke opdrachten bij mij passen, waar ik energie van krijg en welke kant ik me nog wil ontwikkelen. Er is vertrouwen. Dat is precies wat ik nodig heb.” Dat vertrouwen ervaart ze niet alleen bij haar regiomanager.
"Ik woon helemaal in Zuid-Limburg. Toch heb ik nooit het gevoel dat ik ver weg zit. Of dat ik er alleen voor sta. Je wordt gezien. Mensen laten van zich horen. Dat persoonlijke contact maakt zoveel verschil. Voor mij voelt Bender echt als een warm bad. Ik heb ook andere werkgevers meegemaakt. Dan pas merk je hoe belangrijk een goede match is." Detachering is meer dan alleen afwisseling Volgens Dunja bestaan er nog altijd veel misverstanden over detachering.
"Mensen zien vaak de leaseauto of andere voordelen. Maar ze zien niet dat je steeds opnieuw moet beginnen. Dat je telkens een nieuwe organisatie binnenstapt, nieuwe systemen leert kennen en opnieuw moet ontdekken wat er van je verwacht wordt." Daarin zit volgens haar juist ook de uitdaging. Ze vat het vaak samen in één zin:
"Het voordeel is: je hoort er niet bij. Het nadeel is: je hoort er niet bij." Ze lacht.
"Je bent iedere opdracht opnieuw te gast. De ene organisatie wil dat je echt onderdeel wordt van het team, de andere ziet je meer als externe. Daar moet je steeds opnieuw je weg in vinden.” Ik ben voorlopig nog lang niet uitgeleerd Naast haar opdrachten begeleidt Dunja via de
Bender Academie ook intervisiebijeenkomsten voor trainees. En eerder gaf ze al workshops over beleid. Ook daarin blijft ze zichzelf uitdagen.
"Dat vond ik vanaf het begin al zo mooi aan Bender. Het is niet alleen detacheren. Er is ook ruimte om kennis te delen en jezelf verder te ontwikkelen.” En ook voor haarzelf liggen er nog genoeg kansen.
"Jeugdhulp heb ik bijvoorbeeld nog nooit gedaan. Als zo'n opdracht voorbij komt, grijp ik die met beide handen aan.” Ze lacht.
"Ik noem dat altijd de Pippi Langkous-methode: ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan.” Want als er één ding is dat de afgelopen vijf jaar haar hebben geleerd, dan is het dat nieuwsgierig blijven loont.
“Ik sta eigenlijk voor alles open.” Voor nu ligt haar focus volledig op haar huidige opdracht. En daarna?
"Dat zie ik dan wel weer. Wat ik wel weet: ik ben nog lang niet klaar bij Bender.” Als je haar vraagt wat ze zou missen als ze morgen niet meer via Bender zou werken, hoeft ze daar niet lang over na te denken.
"Niet de leaseauto hoor," zegt ze lachend.
"Voor mij is het de persoonlijke aandacht. De manier waarop ze met je meedenken. Het vertrouwen dat je krijgt. Dat ze echt kijken naar wat bij je past. Dat zou ik het meeste missen."