Vier jaar geleden zag Gina Verschuren Bender vooral als een manier om werkervaring op te doen. Een traineeship volgen, verschillende opdrachten uitvoeren en gaandeweg ontdekken welke richting bij haar paste: zo stelde ze zich haar loopbaan voor. Inmiddels weet ze dat juist detachering haar de afwisseling en ontwikkelmogelijkheden biedt die ze zoekt. Ze kiest dan ook bewust voor haar toekomst bij Bender. “Ik heb nog heel veel ambities. Ik wil nog zoveel ontdekken, doen en leren. Bij Bender is daar altijd ruimte voor.”

Te veel opleiding, te weinig ervaring
Toen Gina tijdens de coronaperiode afstudeerde, wist ze vrijwel meteen dat de wereld van het ondernemingsrecht niet bij haar paste. “Als je daarin verder wilt, moet je altijd high performance zijn. Ik miste het menselijke en sociale aspect.”

Het sociale werkveld trok haar al langer. Voordat ze rechten ging studeren, dacht ze na over sociaal-pedagogische hulpverlening en sociaal-juridische dienstverlening. Toch koos ze voor rechten, omdat ze als achtjarig meisje al advocaat wilde worden. Na haar afstuderen bleek het lastig om een passende baan te vinden. Voor sommige functies was ze overgekwalificeerd; voor banen die aansloten bij haar opleiding miste ze werkervaring.

Tijdens het solliciteren zag ze op Instagram het traineeship Schuldhulpverlening van Bender. De combinatie van leren, werken en persoonlijke begeleiding sprak haar direct aan. “Ik had veel theoretische kennis, maar een universitaire opleiding bereidt je niet per se voor op het werkende leven. Bender gaf mij de praktische handvatten om de omschakeling te maken van studeren naar werken.”

Die overgang was groot. “Tijdens mijn studie werkte ik in een snackbar. Daarna zat ik ineens in een gemeentehuis. Dat is echt een andere wereld. Bender heeft me daar goed op voorbereid en ook tijdens die eerste periode begeleid.”

Achter schulden zit altijd meer
Inmiddels werkt Gina vier jaar via Bender binnen het sociaal domein. Na verschillende functies en opdrachten op het gebied van financiële dienstverlening, werkt ze nu als schuldhulpverlener bij de gemeente Zoetermeer. Een traject begint voor haar bij contact maken en begrijpen waar de problemen vandaan komen. Daarna kijkt ze samen met de inwoner welke hulp passend is. “Je kunt wel tegenover iemand gaan zitten en zeggen: dit was niet zo slim hè. Maar daar raak je mensen mee kwijt. Je moet eerst kijken wat iemand nodig heeft om betrokken te blijven en het traject vol te houden.”

Ook haar beeld van mensen met schulden veranderde. Uit haar studententijd weet Gina hoe het voelt om ieder dubbeltje te moeten omdraaien en betalingen uit te stellen. Toch rekende ze zichzelf destijds nooit tot de klassieke doelgroep van de schuldhulpverlening. Nu ziet ze hoe een ziekte, scheiding, verlies van inkomen of enkele onverwachte gebeurtenissen iemand financieel klem kunnen zetten. Ook ondernemers, huiseigenaren en mensen met een goed inkomen melden zich. “Het is bijna nooit één ding. Vaak volgen twee of drie gebeurtenissen elkaar op en lukt het iemand niet meer om daar zelf uit te komen. Je moet echt niet denken dat schulden jou niet kunnen overkomen.”

Helpen zonder het over te nemen
De menselijke kant maakt het werk voor Gina waardevol. Ze leerde ook dat empathisch werken niet betekent dat je alles voor iemand moet oplossen. Zeker in haar eerste jaren wilde ze soms harder werken dan de persoon die ze hielp. “In het begin ga je soms heel hard voor mensen rennen. Je wilt iedereen helpen en alles voor iemand oplossen. Maar als jij al het werk doet, help je de ander daar uiteindelijk ook niet mee. Je moet iemand zelf in beweging krijgen, anders kom je samen niet verder.” Gina kijkt daarom naar wat iemand nodig heeft om zelf stappen te zetten. Dat is niet altijd hetzelfde als wat iemand wil. Soms is iemand nog niet klaar om aan de schulden te werken. Soms ontbreken bepaalde vaardigheden. Haar ondersteuning moet daarop aansluiten.

Dat vraagt veel van een schuldhulpverlener. “Je moet empathisch en sociaal zijn, want het is echt mensenwerk. Je moet kunnen doorvragen en zoeken naar de oorzaak achter de situatie. Tegelijkertijd moet je stevig in je schoenen staan en besluiten durven nemen die iemand misschien niet leuk vindt.”

Ook loslaten hoort bij het vak. Onlangs begeleidde Gina een inwoner bij een dreigende woningontruiming, waarvoor de advocaat bij de rechtbank een moratorium had aangevraagd. De uitspraak liet op zich wachten, terwijl de geplande ontruiming dichterbij kwam. Haar werkdag eindigde, maar de onzekerheid van de inwoner bleef. “Als er kleine kinderen bij betrokken zijn en je niet weet of zij een paar dagen later nog een huis hebben, zit je ’s avonds niet rustig aan tafel.”

Toch heeft Gina in de loop der jaren leren bewaken waar haar verantwoordelijkheid ophoudt. Als ze alles heeft gedaan wat mogelijk was, kan ze een situatie vaker loslaten. Zo houdt ze het werk vol en zet ze haar betrokkenheid gerichter in. Het mooiste vindt ze wanneer iemand ook op de lange termijn verder kan. “Ik wil het liefst mensen duurzaam uit de problemen helpen en zorgen voor een blijvende verandering.”

Achteraf de perfecte opbouw
Iedere opdracht voegde iets toe aan de professional die Gina nu is. Ze begon bij een dorpse gemeente en werkte daarna langere tijd in de buurtteams in Vlissingen, waar ze een generalistische basis meekreeg en met uiteenlopende problematiek leerde omgaan. In Tilburg deed ze ervaring op als budgetbeheerder bij een stichting. Ook werkte ze binnen de brede ondersteuning voor slachtoffers van de toeslagenaffaire. “Bij een gemeente is het vaak wat formeler dan bij een stichting of buurtteam. Maar ook tussen gemeenten bestaan grote verschillen. De ene gemeente is heel dorps, de andere juist stads. Door op verschillende plekken te werken, ontdek je wat bij je past.”

Die brede ervaring helpt haar nu bij de uiteenlopende situaties die ze als schuldhulpverlener tegenkomt. Ze vraagt verder door, kijkt naar meerdere leefgebieden en herkent sneller wat er achter een financiële hulpvraag speelt. Achteraf ziet ze hoe logisch haar opdrachten op elkaar voortbouwden. “Bender heeft mij daarin precies geboden wat ik nodig had. Alles wat ik onderweg heb geleerd, helpt mij in mijn huidige rol. Het heeft mij gemaakt tot de professional die ik nu ben. Dat krijg ik gelukkig ook terug van mijn klanten.”

De vrijheid om te blijven groeien
Gina zag detachering aanvankelijk als een tijdelijke route naar een vaste baan bij een gemeente. Dat veranderde toen een opdrachtgever waar ze het erg naar haar zin had haar een vaste aanstelling aanbood. Zodra ze die mogelijkheid serieus overwoog, voelde ze vooral spanning. “Ik dacht: dan zit ik dus hier. Misschien vind ik het nu nog leuk, maar hoe is dat over twee jaar? Ik zag niet goed hoe ik daar verder kon groeien. Bij Bender kan ik altijd aangeven dat een opdracht mij op een gegeven moment niet meer biedt wat ik nodig heb om verder te groeien. Dan kijken we samen waar mijn ontwikkeling op dat moment ligt. Er is altijd iets nieuws: een andere opdracht, een nieuwe uitdaging of iets wat ik erbij kan doen.”

Ze realiseerde zich dat ze de afwisseling, ontwikkelmogelijkheden en begeleiding van haar manager zou inleveren. Die manager weet inmiddels ook dat Gina het liefst veel tegelijk wil. “Ik ben soms over enthousiast en wil dan van alles in één keer,” zegt ze lachend. “Dan zegt hij: ho, ho, ik hoor je. En dat gaan we ook allemaal doen, maar eerst even dit.” Samen brengen ze een haalbare volgorde aan in haar plannen.

Over detachering zelf is Gina duidelijk. “Ik vind detachering echt top! De afwisseling, overal kunnen kijken en de ruimte om mezelf te blijven ontwikkelen: dat vind ik er juist zo leuk aan.” Hoewel ze soms anderhalf jaar binnen een andere organisatie werkt, blijft het contact met Bender nauw. Haar manager belt, komt langs voor koffie of een wandeling en tijdens regiobijeenkomsten en feesten ziet ze haar collega’s. “Mijn manager kent mij echt goed, als mens én als professional. Ik kan altijd mijn verhaal kwijt en hoef me nooit zorgen te maken over een volgende opdracht. Die komt wel. En als die er even niet is, heb ik nog steeds de zekerheid van mijn vaste dienstverband.”

Het beeld dat bij detachering vooral het zakelijke belang vooropstaat, herkent Gina niet in haar ervaring met Bender. “Natuurlijk verdient Bender aan mijn inzet, maar ik krijg er ook ontzettend veel voor terug. Er is écht ruimte voor mijn persoonlijke ontwikkeling.”

Voor Gina komt die betrokkenheid van twee kanten. “Als jij bereid bent om mee te denken, flexibel te zijn en open te communiceren, dan is Bender dat ook met jou. Wat je geeft, krijg je terug. Zo werkt het echt.” De combinatie van afwisseling, ontwikkeling en zekerheid past beter bij haar dan de vaste baan waarnaar ze vroeger dacht toe te werken.

Juist toen het minder goed ging
Door een moeilijke ervaring op een opdracht, begon Gina aan zichzelf te twijfelen. Ze was bang dat Bender haar verantwoordelijk zou houden. Haar manager reageerde anders dan ze vreesde. Hij was direct bereikbaar, luisterde naar haar verhaal en kwam naar de opdrachtgever toe. Samen bereidden ze het gesprek voor. Daar voelde Gina dat hij achter én naast haar stond. “Toen dacht ik echt: Bender is de werkgever voor mij. Ik voelde me gehoord en enorm gesteund.”

Daarin schuilt voor Gina de waarde van werken bij Bender. Vier jaar geleden zocht Gina een ingang naar het sociale domein. Ze vond een vak waarin haar juridische kennis en sociale betrokkenheid samenkomen én een werkgever waar ze nog volop verder kan groeien. “Ik dacht dat Bender een opstapje was. Maar uiteindelijk bleek het dé stap. Ik zou er niet meer weg willen.”