Nieuwe opdrachten, nieuwe mensen, nieuwe vraagstukken. Daar krijgt Wmo consulent Leoniek energie van. Tijdens haar studie Oefentherapie ontdekte ze al dat haar toekomst ergens anders lag. Ze vond het contact met mensen interessant, maar merkte dat het uitzoeken, organiseren en zoeken naar oplossingen haar het meeste aansprak.

Via Bender maakte ze de overstap naar het sociaal domein. Inmiddels werkt ze ruim een jaar als Wmo consulent bij verschillende gemeenten. En hoewel iedere opdracht anders is, blijft één ding hetzelfde: ze stapt er iedere keer weer met vertrouwen in.

Tijdens mijn studie wist ik al dat dit beter bij mij paste
"Tijdens mijn laatste stage kwam ik erachter dat oefentherapie niet mijn ding was. Ik vond het jammer dat er zo weinig tijd was voor cliënten. En ik merkte dat ik veel meer energie kreeg van regelen, organiseren en uitzoeken hoe iets opgelost kan worden.”

Ze ging op zoek naar mogelijkheden binnen het sociaal domein. Al snel kwam ze bij Bender uit. "Ik wilde Wmo consulent worden, maar je stapt niet zomaar van oefentherapie over naar dit vak. Ik had dus een organisatie nodig die me daarin kon opleiden.” Bij veel organisaties zat de functie verstopt tussen allerlei andere functies. Bij Bender lag de focus juist volledig op het werk dat zij wilde gaan doen.

Ook het traineeship voelde als een logische stap. "Na mijn studie wilde ik niet opnieuw maanden de schoolbanken in. Ik was juist klaar om aan het werk te gaan. Drie weken intensieve training en daarna meteen de praktijk in. Dat paste veel beter bij mij.”

Waarom detacheren beter bij mij past dan ik dacht
Detacheren was voor Leoniek niet direct vanzelfsprekend. Ze vroeg zich af of ze het niet lastig zou vinden om steeds opnieuw ergens te beginnen. "Ik dacht dat ik vaste collega's zou missen. En dat detacheren betekende dat je iedere paar maanden weer ergens anders zat." Maar dat beeld veranderde snel. "De afwisseling vind ik juist heel fijn. Je leert ontzettend veel doordat je bij verschillende gemeenten werkt. Iedere opdracht brengt weer nieuwe kennis, andere werkwijzen en nieuwe ervaringen met zich mee.”

Dat detacheren zo goed bij haar past, ontdekte Leoniek gaandeweg. Ze merkt dat ze steeds sneller haar draai vindt en nieuwe werkwijzen zich gemakkelijk eigen maakt. Dat geeft vertrouwen wanneer ze weer aan een nieuwe opdracht begint. "De eerste dag blijft spannend. Je moet je weg vinden, kennismaken met nieuwe collega's en ontdekken hoe een team werkt. Maar ik ben flexibel, maak makkelijk contact en ben niet bang om mensen aan te spreken. Natuurlijk moet je iedere keer weer even aftasten: hoe werken mensen hier, wat is de cultuur en hoe liggen de verhoudingen? Dat vind ik juist leuk."

Achter iedere voordeur wacht een ander verhaal
Als Wmo consulent komt Leoniek dagelijks bij mensen thuis. Geen huisbezoek is hetzelfde. "Je weet nooit wat je aantreft voordat de deur opengaat.” Ook iedere gemeente heeft weer een andere dynamiek. "Andere inwoners, andere vraagstukken en eigenlijk ook een eigen cultuur. Dat maakt dat je gesprekken iedere keer nét anders voert.”

Zulke ontmoetingen maken haar werk bijzonder. "Je komt eigenlijk nooit bij mensen thuis omdat het goed gaat. Er is vaak verdriet of onzekerheid. Mensen vinden het spannend dat er iemand van de gemeente langskomt. Dat snap ik, dus probeer ik hen altijd eerst op hun gemak te stellen. Open blijven luisteren is voor mij belangrijker dan meteen met een oplossing komen.”

Haar leeftijd zorgt soms voor extra vragen. "Mensen kijken weleens naar me en denken: zo jong? Maar uiteindelijk probeer ik vooral rustig te blijven, goed te luisteren en mensen de ruimte te geven om hun verhaal te vertellen. Ik hoef niet alles zelf meegemaakt te hebben om iemand serieus te nemen of verder te kunnen helpen.”

Ik heb geleerd mijn grenzen aan te geven
In het afgelopen jaar ontwikkelde Leoniek zich inhoudelijk, maar ook persoonlijk. "Ik vond het vroeger lastig om grenzen aan te geven. Als iemand boos werd, had ik daar moeite mee.” Inmiddels weet ze daar veel beter mee om te gaan. "Als iemand boos is of niet prettig tegen me praat, geef ik rustig aan dat ik het gesprek wil voortzetten, maar wel op een respectvolle manier. En als dat niet lukt, beëindig ik het gesprek. Mensen hebben zelfs soms helemaal niet door hoe ze overkomen. Door rustig te blijven en dat terug te geven, ontstaat er vaak weer een goed gesprek.”

Rust bewaren terwijl alles om je heen verandert
Wat Leoniek misschien wel het meest typeert, is de rust waarmee ze naar nieuwe situaties kijkt. Dat besef groeide eigenlijk al tijdens haar eerste opdracht. "Na ongeveer een half jaar merkte ik dat het wat rustig werd. Ik gaf aan dat ik uitdaging miste. Toen ben ik naast mijn opdracht ook een project gaan doen. Ineens gebeurde er van alles. Op dat moment dacht ik: ja, dit is waar ik van hou. Ik ga eigenlijk heel goed op drukte en verschillende dingen tegelijk.”

Sindsdien weet ze dat ze niet alles op de eerste dag hoeft te kunnen. "De eerste week is altijd intensief. Er komt veel op je af. Maar ik maak me niet druk over dingen waar ik geen invloed op heb. Ik weet nooit precies hoe een nieuwe opdracht eruitziet. En juist dat maakt het leuk. Ik bereid me zo goed mogelijk voor, maar hoe een opdracht echt is, ontdek je pas als je er bent.”

Dat betekent niet dat ze zichzelf niet wil bewijzen. "Natuurlijk wil ik laten zien wat ik kan. Maar als ik aan het einde van de dag weet dat ik alles heb gedaan wat binnen mijn mogelijkheden lag, dan is dat genoeg.” Op momenten waarop anderen de chaos ervaren, probeert Leoniek de rust te bewaren. "Mensen hebben het vaak ontzettend druk. Dan helpt het als ik rustig blijf en gewoon kijk naar wat ik wél kan doen."

Ik voel me geen externe, maar onderdeel van het team
Naast de afwisseling waardeert Leoniek vooral de begeleiding vanuit Bender. "Ik voel me geen nummer.” Met haar talentmanager bespreekt ze regelmatig haar ontwikkeling en ambities. "Tijdens ontwikkelgesprekken kijken we samen vooruit. Waar wil ik naartoe? Wat wil ik leren? En welke opdrachten passen daarbij?”

Ook het contact met andere collega's speelt daarin een belangrijke rol. Een van de werkdagen die haar het meest is bijgebleven, was een projectdag waarop meerdere Bender-collega's samen op kantoor werkten om meldingen weg te werken. "Er hing zo'n fijne sfeer. Iedereen schakelde snel, pakte door en hielp elkaar waar nodig. Toen merkte ik dat veel Bender-collega's dezelfde mentaliteit hebben. We houden allemaal van aanpakken.”

Ook buiten haar werk blijft Leoniek verbonden met haar collega's. "Bender doet er echt veel aan om elkaar te blijven zien. Regiobijeenkomsten, borrels... Soms denk ik weleens: wauw, ik heb echt mega veel collega's. Collega's op mijn opdracht, bij Bender en mensen die ik tijdens eerdere opdrachten heb leren kennen."

Blijven ontdekken
Voor de komende jaren ziet ze binnen het sociaal domein nog volop mogelijkheden om zich verder te ontwikkelen. Bijvoorbeeld richting begeleiding, beleid of kwaliteit. Na haar vakantie wacht opnieuw een andere gemeente. Dit keer gaat ze aan de slag met voorzieningen, zoals woningaanpassingen, scootmobielen en rolstoelen. Weer een andere omgeving. Weer andere inwoners. Weer nieuwe vraagstukken. "Dat is weer een heel andere kant van het vak. Daar heb ik echt zin in. Iedere opdracht brengt weer iets nieuws. En dat is precies waarom dit werk zo goed bij mij past."