Acht jaar geleden verhuisde Sanne naar Brabant. Ze kende de omgeving niet, wist niet hoe de gemeenten daar werkten en vroeg zich zelfs af of ze haar functie als jeugdconsulent nog wel leuk vond. In plaats van opnieuw ergens vast in dienst te gaan, besloot ze iets te doen wat haar juist spannend leek: detacheren. "Ik dacht: laat ik gewoon eens op verschillende plekken gaan kijken. Dan ontdek ik vanzelf wat bij me past.” Dat bleek een beslissing die haar niet alleen als professional, maar ook als mens enorm heeft laten groeien. Bewust uit mijn comfortzone Opvallend genoeg koos Sanne niet voor detachering vanuit zelfverzekerdheid. Juist het tegenovergestelde.
"Voordat ik ging detacheren was ik best onzeker en gereserveerd. Ik wilde mezelf bewust voor het blok zetten. Elke keer weer nieuwe collega's, nieuwe systemen, nieuwe gesprekken. Ik wilde ontdekken: kan ik dit eigenlijk wel?” Detachering werd voor haar een manier om zichzelf uit te dagen. Om steeds opnieuw een eerste indruk te maken. Om uit haar comfortzone te stappen. Niet omdat dat makkelijk was, maar juist omdat ze voelde dat ze daar zou groeien. Wat ze toen nog niet wist, was hoeveel plezier ze daarin zou vinden.
"Ik had niet gedacht dat ik detacheren zó leuk zou vinden," vertelt ze.
"Elke nieuwe opdracht brengt weer nieuwe prikkels. Iedere gemeente werkt anders, ieder team heeft een andere dynamiek. Daardoor leer ik steeds meer over mijn vak, maar ook over mezelf.” Ze merkt dat ze met iedere opdracht zelfverzekerder wordt. Waar ze vroeger eerst de kat uit de boom keek, stapt ze nu met vertrouwen een nieuwe organisatie binnen. Omdat ze inmiddels geleerd heeft dat ze zich overal weer weet aan te passen.
"Je leert ontzettend snel. Er wordt weleens gezegd dat je in één jaar detachering leert wat je ergens anders in drie jaar leert. Zo voelt het voor mij ook echt.” Iedere gemeente, iedere opdracht en ieder team voegt weer iets toe aan haar kennis. Zowel vakinhoudelijk, als persoonlijk.
Een rugzak vol ervaring Inmiddels werkt Sanne niet alleen meer als jeugdconsulent. Ze vervult uiteenlopende rollen, van
kwaliteitsmedewerker en coördinator tot projectleider. Juist die afwisseling maakt haar werk zo interessant.
"Dat rugzakje wordt steeds groter. Soms krijg ik er bijna pijn in mijn rug van.” Ze lacht erbij, maar achter die uitspraak schuilt precies wat detachering haar heeft gebracht. Iedere opdracht levert nieuwe inzichten op. Want iedere gemeente heeft haar eigen cultuur, processen en uitdagingen.
"In het begin denk je vaak: zo hoort het dus. Tot je ergens anders komt en ziet dat het ook anders kan. Dan ontdek je dat sommige dingen beleid zijn en andere gewoon een keuze. Dat vind ik ontzettend interessant." Al die ervaringen neemt ze weer mee naar haar volgende opdracht.
"Ik bouw eigenlijk een heel palet aan werkwijzen op. Het mooiste van verschillende organisaties combineer ik vervolgens tot wat volgens mij de beste aanpak is.” Daardoor kan ze opdrachtgevers niet alleen adviseren vanuit theorie, maar vooral vanuit ervaring. Ze weet welke keuzes ergens goed hebben uitgepakt, welke juist niet en welke gevolgen bepaalde beslissingen kunnen hebben.
"Ik kan verschillende scenario's uitleggen. Managers meenemen in de gevolgen van bepaalde keuzes. Dat had ik nooit gekund als ik al die verschillende organisaties niet had gezien." Achter ieder dossier zit een mens Hoewel Sanne tegenwoordig vooral werkt aan kwaliteit, coaching en werkprocessen, ligt haar grootste drijfveer nog altijd bij de mensen voor wie het uiteindelijk allemaal bedoeld is. Dat komt niet uit de lucht vallen. Ze vertelt openhartig dat ze zelf geen makkelijke jeugd heeft gehad. Misschien juist daardoor voelde ze zich al jong aangetrokken tot mensen die kwetsbaar zijn.
"Mijn vader zei vroeger weleens: jij kunt niet het leed van de wereld op je schouders dragen. Pas veel later begreep ik wat hij daarmee bedoelde." Sanne wil voorkomen dat jongeren onnodig uit huis worden geplaatst. Dat mensen vastlopen in systemen. Dat kinderen telkens opnieuw hulp krijgen die eigenlijk niet past. Uiteindelijk wil ze maar één ding:
”Dat mensen daadwerkelijk geholpen zijn. Ik wil niet zomaar iets inzetten omdat het protocol dat zegt. Ik wil weten waar iemand écht bij gebaat is.” Ze vertelt over een jongen die jarenlang niet de juiste begeleiding kreeg. Tijdens haar gesprekken zag ze iets wat niet leek te kloppen. Ze gaf de moeder het advies om verder onderzoek te laten doen. Later kreeg ze een bericht terug: haar gevoel bleek te kloppen. De hulp werd aangepast en de jongen bloeide zichtbaar op.
"Dat zijn de momenten waarvoor je dit doet." Maar er zijn ook andere verhalen. Die haar echt aan het hart gaan. Zoals de twee kinderen die met een koffertje in de auto stapten omdat een uithuisplaatsing onvermijdelijk was.
“Ik wist dat het op dat moment de juiste beslissing was. Maar dat beeld vergeet ik nooit."
Niet sneller, maar slimmer Als kwaliteitsmedewerker helpt Sanne collega's om beter te worden in hun vak. Ze richt werkprocessen in, toetst dossiers, begeleidt teams en probeert organisaties iedere keer een stukje beter achter te laten dan ze ze aantrof.
"Je ziet soms al precies waar je naartoe wilt. Alleen moet je de mensen om je heen daar ook nog zien te krijgen.” "Ik wil vaak heel snel. Maar ik heb geleerd dat je mensen moet meenemen. Draagvlak creëren. Vertragen als dat nodig is.” Ook leerde ze iets anders: niet iedere strijd hoeft gevoerd te worden.
"Ik ben perfectionistisch. In het begin wilde ik alles oplossen. Inmiddels vraag ik mezelf steeds vaker af: waar maak ik vandaag écht het verschil? Choose your battles.” Dat maakt haar niet minder betrokken. Integendeel.
"Ik leg nog steeds mijn ziel en zaligheid in mijn werk. Alleen wel met grenzen. Dat heb ik echt moeten leren.” Als ik wegga, wil ik dat er iets staat ”Als ik wegga, wil ik dat er iets staat.” Een zin die Sanne misschien nog wel het beste samenvat. Ze wil iets achterlaten waar collega's op verder kunnen bouwen. Dat ze sterker zijn geworden in hun vak. Meer vertrouwen hebben. Zelf betere keuzes durven maken. Ooit kreeg ze een compliment, maanden nadat ze ergens had gewerkt.
"Een oud-collega zei: ik hoor jouw stemmetje nog weleens in mijn hoofd. Dat vind ik misschien nog wel het mooiste wat iemand kan zeggen." Geen nummer Toen Sanne acht jaar geleden solliciteerde, heette Bender nog Sciopeng. Ze koos bewust voor een kleinere organisatie.
"Ik wilde me geen nummer voelen.” Ook nu Bender flink is gegroeid, is dat gevoel volgens haar nooit verdwenen.
"Ik voel me nog steeds gezien." Ze noemt haar regiomanager, met wie ze al vanaf het begin samenwerkt. De korte lijnen. De directie die moeite doet om namen te onthouden. De aandacht tijdens moeilijke periodes.
"Ik heb ooit zelfs bijna de overstap gemaakt naar een ander bureau. Maar juist in een periode waarin het privé minder goed met me ging, merkte ik hoeveel er bij Bender in mij werd geïnvesteerd. Mijn regiomanager bleef me steunen en had het vertrouwen dat we samen nog veel mooie dingen konden bereiken. Dat heeft uiteindelijk de doorslag gegeven om te blijven.” Daar zit voor haar het verschil.
"Het zorgt ervoor dat je ook iets terug wilt doen.” Op Bender kun je bouwen In de loop der jaren merkte Sanne dat Bender een duidelijke naam heeft opgebouwd binnen het sociaal domein.
"Bender-professionals zijn aanpakkers.” Ze ziet het niet alleen bij zichzelf, maar ook bij collega’s.
"Mensen zijn gedreven, leergierig en zetten echt hun schouders eronder.” Dat merkt ze ook bij opdrachtgevers.
"Soms hoef je jezelf bijna niet meer te bewijzen als ze horen dat je via Bender komt.” Bij dat vertrouwen hoort ook een sterk gevoel van verantwoordelijkheid.
"Ik wil een goed visitekaartje achterlaten. Dat mensen denken: op Bender kun je bouwen.” Gewoon proberen Zou ze detachering aanraden? Ja. Maar eerlijk:
"Detacheren vraagt flexibiliteit. Je komt binnen op plekken waar vaak veel werk ligt. Je moet zelfstandig zijn en snel kunnen schakelen." Daar staat volgens haar ook veel tegenover. Je leert razendsnel. Je bouwt een enorme hoeveelheid ervaring op. En je blijft jezelf ontwikkelen.
"Als je twijfelt, ga vooral met mensen praten die het al doen. Stel al je vragen. En als het goed voelt, geef het een kans. Misschien ontdek je wel, net als ik, dat detacheren veel beter bij je past dan je vooraf had kunnen bedenken."