Lucy werkte jarenlang bij de organisatie waar ze ook haar opleiding deed. Ze had fijne collega's en een vertrouwde omgeving, maar toch begon er iets te wringen. “Ik wilde mezelf blijven ontwikkelen”, vertelt Lucy. “Maar ik had het gevoel dat ik een beetje stil begon te staan.” Daardoor werd detacheren steeds interessanter. Uitzendwerk wilde ze absoluut niet, want dat voelde voor haar te veel als ‘gaten vullen’. Ze zocht een plek waar ze afwisseling kon combineren met echt onderdeel zijn van een team.

Toch twijfelde ze. Zou het in de praktijk echt zo goed zijn als Bender beloofde? Ze vond het lastig om te geloven dat een werkgever medewerkers op de eerste plek zet. “Ik dacht eerst: dit klinkt allemaal wel heel mooi.”

Iemand die voor haar opkomt
Dat beeld veranderde snel toen er tijdens een opdracht onduidelijkheid ontstond over haar taken als verpleegkundige. Dominique, haar manager bij Bender, greep direct in en ging het gesprek aan. “Toen dacht ik echt: oké, ze staan hier dus daadwerkelijk achter me”, vertelt Lucy. Wat voor haar het verschil maakte, was niet de begeleiding zelf, maar het gevoel dat er iemand voor haar opkwam.

Ook buiten het werk is de sfeer volgens haar anders dan bij andere werkgevers. Door de regioborrels, de activiteiten en collega's die elkaar echt kennen, voelt Bender voor haar als “een grote vriendengroep”.

Niet voor iedereen weggelegd
Gedetacheerd worden is niet voor iedereen weggelegd. Heb je veel behoefte aan vaste routines of altijd dezelfde werkplek, dan kan het lastig zijn. “Je moet wel een groot aanpassingsvermogen hebben’’, zegt Lucy. “Je kijkt steeds hoe je van toegevoegde waarde kunt zijn binnen verschillende teams’’ voegt ze toe. Juist door die afwisseling blijft ze zich ontwikkelen en is ze niet gebonden aan één opdrachtgever.

Voor zorgprofessionals die nog twijfelen, heeft ze een simpel advies: “Gewoon doen. Probeer het uit.”